धुम्मिएको दिन बादलले आफूलाई आकाश ठान्छ
पानी दर्किएको दिन धर्तीले आफूलाई समुन्द्र
जसले अहम् को अग्निमा चरु चढाउँछ
उपलब्धि नै त हो त्यो
तर अग्नि के अग्नि
जो सानै बतासले निभी जान्छ
बादल के बादल
क्षणभरमै जो बर्सि जान्छ
समुन्द्र के समुन्द्र
दिन नढल्दै जो सुकी जान्छ
बा तिमी आकाश हौ , धुम्मिएकाे दिनको
तिम्रो छातीमा अनुभवका तक्मा लागेका छन्
हजारौं बादलले बास मागेका छन्
म समुन्द्र हुँ, पानी दर्किएको दिनको
मेरो आर्त भर्खर भिजेको छ
जीवनले उद्देश्य बल्ल भिरेको छ
मैले हाँस्न कहिलेकाँहि तिमीले रुनै पर्छ
तिमीलाई ऐना देखाउन , मैले समुन्द्र हुनै पर्छ
कहिल्यै थुत्दैन बचेराले जिब्रो
चारो खुवाउने चरीको
कहिल्यै टेक्दैन ढाडमा गाईले
उभिन खोज्ने बाछोको
जान्दा जान्दै पनि सब सत्य यो
चेतना हाम्रो किन बीमार भो ?
विचारलाई ज्यालामा लगाएर
दुबैले उमेरभर खनेको
प्रेमलाई छुट्टीमा पठाएर
अहम् ले लिपपोत गरेको
दुबैको छाती भन्दा ठूलो
हाम्रो आँगनमा एउटा फराकिलो गर्त छ बा ।
तिमी छोरा भन्छौ
म धम्की सुन्छु
म बा भन्छु
तिमी अर्ती सुन्छु
गर्तको प्रतिध्वनि हेर, कस्तो विचित्रको
घरको अस्तित्व, बिस्तारै आँगनले खाँदैछ
आँगनको अस्तित्व पनि घरमै बिलाई जाँदैछ
खन्दा खन्दै गर्त अब , आँगनमै घर पुरिने भो
बा , यो के पाउने लालसा हाम्रो ?
अहम्, कति सम्मको मात्र राम्रो?